علیرضا علوی‌تبار: جریان دانشجویی می‌تواند بخشی از جریان ملی باشد

علی‌رضا علوی‌تبار هم در سخنانش دانشگاه را یک نهاد مدرن دانست و برای آن سه نقش اصلی برشمرد: «دانشگاه پدید آمده است تا دانش مدرن را تولید و توزیع کند و در به‌کارگیری آن کمک کند. دومین نقش دانشگاه پرورش اجتماعی دانشجویان است؛ یعنی به درونی‌کردن ارزش‌های اجتماعی کل به جامعه کمک کند. سومین نقش که حاصل دو نقش نخست است، پرورش دیدگاه انتقادی است. دانشگاه‌ها نگاه انتقادی را در افراد تقویت می‌کردند تا ساختارها و اندیشه‌ها را نقد کنند». البته این تحلیلگر اصلاح‌طلب این نقش‌ها را برای دانشگاه‌هایی دانست که از دل جامعه و به‌صورت «طبیعی» به‌وجود آمده‌اند. او در ادامه به جریان دانشجویی پرداخت و گفت: «جریان دانشجویی اگر رشید باشد، باید بین نقش‌هایی که می‌تواند بازی کند و باید بازی کند، تفکیک کند». علوی‌تبار «تفکیک نقش‌ها» را خصلت آدم رشید دانست و افزود: «جریان دانشجویی باید نقش‌های مختلف را تفکیک کند و متناسب با هر کدام گفتمان خود را تولید کند».

او در بخش دیگری از سخنانش فعالیت‌های دانشجویی را سیاسی دانست. این روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب، فعالیت سیاسی دانشجویان را «مانند ترویج و تولید اندیشه‌های سیاسی» دانست و افزود: «البته اندیشه‌های سیاسی تئوری سیاسی نیست. خواسته ما از جنبش دانشجویی باید متناسب با توان آنها باشد. جریان دانشجویی انباشت تجربه و انباشت دانش سیاسی برای تولید اندیشه سیاسی را ندارند، بلکه آنها می‌توانند اندیشه‌های سیاسی عام را معطوف به عمل و اکنون کنند».

این استراتژیست اصلاح‌طلب گفت: «جنبش دانشجویی هرگاه سعی کرده برای کل کشور استراتژی سیاسی تعیین کند، فاجعه آفریده است» و شاهد این ادعای خود را گروه‌های رشد گروه‌های چریکی در دهه ٤٠ دانست که به خشونت دامن زدند. او در ادامه نمونه دیگری نیز بیان کرد: «جنبش دانشجویی با تسخیر سفارت آمريكا فکر کرد همه جریان‌های سیاسی باید منتظر اتخاذ استراتژی از سوی آنها باشند. ممکن است با اشغال سفارت آمريكا همدلی کنیم، اما قادر به تبیین عقلانی و خردمندانه آن کار نیستیم».

به‌نظر علوی‌تبار دانشجویان جدیدالورود نسبت به مسائل سیاسی «حالت گیجی» دارند و سال‌های بعد تجربه و دانش سیاسی کسب می‌کنند؛ از‌همین‌روی او معتقد است «محصول دانشگاه در بیرون از دانشگاه چیده می‌شود». این استراتژیست اصلاح‌طلب افزود: «جریان دانشجویی ضمن مجازبودن برای فعالیت باید به توانش هم نگاه کند؛ بنابراین جنبش دانشجویی باید یا شاخه سیاسی احزاب باشند یا بخشی از شاخه جوانان آنها. اینکه جنبش دانشجویی بخواهد نقش احزاب را بازی کنند، بازی خطرناکی است که ما سال‌هاست آن را آزمایش می‌کنیم». علوی‌تبار دراین‌باره به دوره اصلاحات اشاره کرد و از مقطعی گفت که جریان دانشجویی موجب تضعیف جریان‌های سیاسی شد. این فعال سیاسی اصلاح‌طلب افزود: «جریان دانشجویی قادر به بسیج منابع برای تأثیرگذاری بزرگ در جامعه نیست، بلکه در پیوند با سایر اقشار منبع کافی برای اثرگذاری است». علوی‌تبار علت هجوم فعالیت‌های سیاسی به دانشگاه را انسداد فعالیت در بیرون از دانشگاه دانست. علوی‌تبار با بیان اینکه به‌جای درست‌کردن حزب کوچک در دانشگاه، به سمت احزاب بزرگ‌تر برویم، افزود: «وقتی ما با یک جریان بزرگ پیوند بخوریم، آن‌گاه سخت‌تر قابل حذف‌شدن هستیم. اگر یک روز مشاهده می‌کنید انجمن و کانون شما را پلمب می‌کنند، به این دلیل است که فکر می‌کنند با تشکل کوچکی روبه‌رو هستند». او در انتها تأکید کرد: «جریان دانشجویی می‌تواند بخشي از جریان ملی باشد، ولی نمی‌تواند هدايت فعالیت‌های ملی را بر عهده بگیرد».

In this article

Join the Conversation

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.